بیا:www.mowlanabadpileh.blogspot.com

عيد فطر صادراتي + روز قدس ِ وارداتي! + گور باباي سياست؛ خودمان را عشق است!

nazokbin — Mon, 21 Sep 2009 21:17:17 GMT

(1)

عيد ِ فطرِ صادراتي!

همه مراجع -به جز آقاي خامنه اي- دوشنبه را عيد اعلام كردند! (سايت شيعه آنلاين)

از ولايت ، روزه ها وا مي شود!

ماه ِ نو، ناچار پيدا مي شود!

وان منجّم باشي ِِ پرسابقه

مات از فرمان ِ آقا مي شود!

مرجع تقليد ، هرجا، هرچه هست

ناگهان، بيچاره رسوا مي شود!

هرچه گويد: "ماه نو ديده نشد!"

گوش ها كر، بهرِ فتوا مي شود!

*********
(شاهد از غيب رسيد؛ ببينيد!)

چو فرمان آقاست، آن نابكار(1)

نهان بوده، بايد شود آشكار!

_________________________

(1) هلالِ خائن و ضدّ ِ ولايي و برانداز ماه ِ نو!

***************

(2)

روز قدس ِ وارداتي!

محكوم مي كنم من، اين بازي شما رو!
هر گوش كر شنيد اين فرياد بي صدا رو:
"با هيچ عقل و منطق ، بابا نمي پذيرم
رو پشت ِ بوم ِ خونه م ، يه بوم و دو هوا رو!"

**************

آقاجان! آب ِما با هيچ دولتِ نامشروعي به يك جوي نمي رود؛

خواه اسرائيل غاصب باشد ؛ خواه عزرائيل كاسب!

خواه آن ور آبي باشد ؛ خواه اين ور آبي!...

خوشتان نمي آيد كه نيايد؛ به درك كه نمي آيد!

خوب ما هم خيلي وقت است كه از شما خوشمان نمي آيد؛

انتخابات و ميرحسين و كرّوبي بهانه اند!

ما باج به شغال هم نمي دهيم؛ چه برسد به شما!

***********************

اول انقلابمون حرفا چه عاشقونه بود

خنده ي مستونه ي اون چه پاك و بي بهونه بود

هيچ خبري از اخم و تخم و قهر آقايون نبود!

"نه هركه چهره برافروخت، دلبري داند!

نه هركه آينه سازد، سكندري داند!

نه هركه طرف ِ كُلَه كج نهاد و تند نشست

كلاهداري و آيين ِ سروري داند!

هزارنكته ي باريكتر ز مو اين جاست

نه هركه سر بتراشد، قلندري دارند!"

و اين هم چند شعر، براي عوض شدن حال و هواي مريدانمان؛

گور باباي سياست و سياست بازان!

گشنگان، ماه عيان گشت؛ غذا را عشق است!
شكم پير، جوان گشت؛ غذا را عشق است!
عيد فطر آمده و سخت شكم مي غرّد
حالمان خرّم از آن گشت؛ غذا را عشق است!

*********

در شبِ عيد، جي افِ ما بدحجاب آمد برون!
"ماه" مي جستیم آن جا، "آفتاب" آمد برون!
بنده بودم عاشق "مهتاب"، امّا ناگهان
مادرِ "مهتاب" از در با شتاب آمد برون!

********

(به لهجه ي اصفاهوني بوخونيد!)

اي كاش كه رويِ ماهِ تو ديده بِشِد!
صد جام اِز اون لبات نوشيده بِشِد!
اي كاش درِ باغتو واكني آ باز
هي "ميوه ي ممنوعه" اِزِش چيده بشد!

*********

هرچند دلت به بنده چون آهن شد
صد شكر كه جانِ عاشقت گلشن شد!
تبريك، كه تنهاييِ تو پايان يافت
چشمت به جمالِ ماهِ ما روشن شد!

********

پاییز رسید و برگریزان هم توش!

درس و مَرَض و زَجر ِ عزیزان هم توش!

اوضـاعِ وطن، هنــوز نامیـــزان است

هرچند که "مهر" آمد و "میزان" هم توش!

سومین سالگرد تولد شکرخند + توپولف نامه + اعترافیّه + ذکر حال مولانا احمدی نجات + فتوکاتورهای داغ رو

nazokbin — Sat, 01 Aug 2009 23:01:18 GMT

سومین سالگرد تولد شکرخند + توپولف نامه + اعترافیّه + ذکر حال مولانا احمدی نجات + فتوکاتورهای داغ روز!

(۱)

سومین سالگرد تولّد شکرخند

(برای رضا رفیع و دوستانش)

ییوسته نگاه تو بهاری بادا!
جوبار ِ "شکرخند" ِ تو جاری بادا!
در دفتر ِ کیف ِ نازنینت، ای دوست!
یک بانک حساب ِ اعتباری بادا!

خوشا اون دل که در دام تو باشه!
اسیر چشم بادام تو باشه
شناسنامه ش زمونی کامله، که
تو صفحه ی دوّمش، نام تو باشه!

گزارشِ داغِ جشنِ سردِ سومین زادروزِ شکرخندِ را

در لینک های زیر بخوانید:

گزارش کامل جشن سه سالگی شکرخند (ارمغان زمان)

تصاویری از جشن سه سالگی شکرخند (میلاد بهشتی)

(۲)

توپولف نامه

تا ملّتمان شود سوار "توپولف"
سرمست ز شوق کار و بار "توپولوف"!

دلشاد پریده، شادروان می آید
ماییم هماره وامدار "توپولوف"!

دل هست خجل ز لطف و احسان "هما"!
جان تا به ابد دست به دامان "هما"!

گردیم رها ز شرّ ِ ملّت، زیرا
گردند به لطف ِ "روس"، "قربانِ هما"!

چه خوش فرموده "فردوسیّ ِ روسی"
که "انتر" می کند با "خرس" عروسی!

رود روح ِ شما تا عرش ِ اعلی
"توپولف" چون دهد بر خاک بوسی!

(۲)

اعترافیّه

(پس از اقامت در هتل) ** (قبل از اقامت در هتل)

کرده ای با دُم کلفتــان ائتــلاف تا بگیــری از رقیبــان اعتــراف؟!

اعترافاتی که رویِ کاغذ است کی نماید جادّه را بهر تو صاف؟!

اعترافات واقعی ابطحی زا در لینک زیر هم می توانید بخوانید:

ابطحــی اعتـــراف می کنـــد

(۲)

ذکر ِ حال ِ مولانا احمدی نجات (کسّر الله امثاله)

آن آفتاب پنهان، آن بچه سمنان؛ آن خو کرده به کاپشن، آن طعنه زننده به مه روشن؛ آن یگانه تحفه ی نطنز، آن سوژه ي همه گونه طنز؛ آن مروّجِ فرقه ی مصباحّیّه ، آن پیرو ِ طریقت فلاّحیّه ؛ آن اسطوره ی لجاجت و بیعاری، آن رو کم کننده ی حسین شریعتمداری، آن رقیب بی همتای کیدمن و لوپز، آن رفیق شفیق کاسترو و چاوز ؛ آن خراجگزار چین و روسیّه ، آن جهیزیّه بخش دختران لبنان و سوریّه، آن وام دهنده ی بی منّت ، به ده ها دولتِ بی اصالت، آن بخشنده ی سهام جهالت، آن صدقه دهنده به آحاد ملّت، آن نافی کبیر هولو کاست، آن بریده از خط چپ و راست، آن کودناگر جانان مرمری ، آن ضایع کننده فرمان رهبری، آن مغلطه گر هر مناظره، آن سازنده ی همه گونه خاطره، آن داستان پرداز نامی، هماره وامدار محصولی و ضرغامی، آن از عطوفت و مهربانی محروم، آن تجویز کننده ی گلوله و باتوم، آن دارنده ی بالاترین آی کیو ، آن مرید مشایی بن نتانیاهو، آن نخبه ی سر در گم، آن سرکوبگر اجتماعات آرام مردم، آن قهرمان مبارزه با تبعیض و فساد؛ مولانا میرزا محمود احمدی نژاد از اکابر بی هویّتان بود و از اعاظم گربه صفتان! در سیاست بازی و پرونده سازی یگانه بود و از شدّت روابط پدر و پسری با رهبری دیوانه بود!

نقل است که آغاز کار و مسقط الر‌أسش به گرمسار بود و او پسته به افراط همی خوردی و این هوش زیاد وی از آن جهت است. روزی پدر رحمة الله علیه را همی پرسیدی که ای پدرجان به غیر این خراب شده که ما در آن زیست می کنیم آبادی دیگری هم مگر وجود دارد؟و پدر چون این بشنیدی به فراست دریافتی که روز واقعه فرا رسیده پس روی پسر را به جانب تهران گردانیدی و چنان تیپایی به وی بزدی که تا خود تهران نعره زنان بدویدی.

گویند که به علت ریز نقشی همواره مصداق این مثل بوده که فلفل نبین چه ریزه، بخور ولی مواظب باش جاییت نسوزه! و چون در اندک مدتی به تمامی علوم زمان خود احاطه یافت، پیر طریقت وی را لقب مولانایی و کاپشن(خرقه) توانایی عطا نموده تاکمر همت به خدمت خلق بندد. پس پیر آخرین تست هوش را هم از وی بگرفتی و مر او را سوال نمودی که: یا محمود آن چیست که جنسش از چدن تواند بود و دسته دارد و سطل است؟ و وی بلا درنگ جواب بفرمودی که: مرا گمان بر تراکتور باشد. بیت:

ببرد از من قرار و طاقت و هوش ... آخ برم اون هوششو، آخ برم اون هوششو!

القصه، هر روز که از عمرآن شریف می گذشتی چون فولاد آبدیده تر می گشتی و مناصب و پست های خدمت به خلق را یکی پس از دیگری فتح می نمودی و به این درجه که اکنون می بینی رسیدی. یکی از محاسن وی آن بودی که مابین عالم هپروت و عالم واقع هیچ فرق نمی توانست که بگذارد و همواره افاضاتی می نمودی که جهانی را به جوش و خروش می آوردی و انگشت به دهان می گذاشتی. نقل است که به هنگام ایراد خطبه در سازمان ملل المتحدة، هاله ای از نور وی را فرا گرفته بودی بطوریکه تمامی حضار انگشت به دهان مانده بودند و هنوز که هنوز است انگشت از دهان بیرون نیاورده اند(تبارک الله احسن الخالقین).

حکایت است که روزی مریدی از وی در باب حکم حضور زنان در میادین ورزشی بپرسیدی و وی فتوی بدادی که مانعی نمی بینم. و حیف و صد حیف که متظاهران به دین و درایت، چنان بر دهان آن وجود شریف بزدند که هم سوال و هم جواب به کل از خاطر مبارکش برفت.

در باب کرامات آن عزیز همان بس که در ابتدای کار خلایق را وعده آوردن نفط بر سر سفره شان دادی و چون خر از پل گذراندی، فرمودی که این سخن ندانم که اولین بار از که صادر گشتی. و در ثانی هیچ عاقلی نفط بر سر بساط طعام آورد؟ و دیگر اینکه فرموده بودی که اسرائیل باید از میان برود و عجبا که هیچ عاقلی سخن او فهم و غور اندیشه او را درک نکرد و چون عالمی به جوش و خروش در آمد از این سخن، وی چنین شرح بدادی که منظور من این بود که یعنی اسرائیل از بین ما برود. چه میدانم برود یک جای دیگر. ما دیگر با او بازی نمی کنیم.

از کرامات عجیبه اش همین بس که همی خواست پذیرایی مدیران را به بیسکویتی کاهش دهد و به هنگام عمل در چشن تنفیذ خود ، آن نیت را با تاج گلان گران قیمت و خدمه متحد الکت و شلوار نمایش دهد . نقل است از شیخ ابو قورباغه ي گرمساري كه دكتر را در اوان كودكي همي يافت و شيخ در تعجّب همی فرو رفته ، انگشت تحیر بر دهان پرسید : یا محمود چرا تنها همی نشسته و با دیگران بازی نمی کنی . ندایی آمد :«موی بلند روي سياه ناخن دراز ،واه و واه و واه » شیخ این را شنید و بگریخت. .

اورا سخنان نغز فراوانست از جمله آن که:

- "کی گفته یهودیان را سوزاندند؟ من خودم آن جا بودم دارشان زدند"

-"هر که دزدی کند اسمش را اعلام می کنم باقی بقایشان"

ایضاً ازوست: "نحن نستطیع؛ ما می توانیم" دیگر آن که گفت:"جمعیت هرچه فزون باشد به! "

شيخ محمود ظاهری چون دراویش داشت، دلقی پشمین و کاپشنی سپید پوشیدی، محاسن را دست نزدی و موها شانه نکردی وبه اعتراض سیاسیون خوش تیپ وقعی ننهادی.

از او بسی کرامات نقل شده از جمله آن که گویند در هرجا خطبه خواندی هاله های نورانی او را فرا گرفتی!

دیگر آن که: نبود برای فقر و فساد و تبعیض علاجی جز آن که او گفت اجی مجی لا ترجی و آن گاه بود که این هر سه ورپرید!

دیگر آن که نامه هایی چند به سران کفر و استکبار نوشتی و در آن ها ایشان را نصایح فراوان نمودی

ای نامه که می روی به سویش يك مشت بكار بيخ رويش

وان گاه بكن ز كلّه مويش بفشار به خشم آن گلويش

طعام کم می خورد و آن چه از طعام دوست داشت کیک زرد و آب سنگین و آبگوشت بود که به سیاق سانتریفیوهای پی 2 بار می گذاشت.

کارل مارکس ظهور اورا خبر داده بود و گفته بود" من امیدم به رفیق محمود است." ودیگرآن که " پرولتاریای جهان! حول محور عمو محمود متحد شوید!"(کاپیتال نوشته مارکس ترجمه ایرج اسکندری ص 452)

قال مولانا شنبليله، شیخ كشك الدين بدپيله فی لیل المعرفی الکابینه الاحمدی نجات فی جمع العلماء شیعه و سنی

الذین یعرف الکابینه النوادرفی هدایه الامورالمملکت ، العروسک و المامور و جمیعا فی خلفهم دست بیلا چنانچه لا یعمل الامور دیکته.

و چون صاحب دل این نکته بشنید به زمزمه همی گفت:

فی شرح کابینه شیخ جمهور

گفت همی شیخ به قول مشهور

این همه را به یک عنان ببینید

از این خزان هیچ گلی نچینید

صاحب دلی به یکی از افراد کابینه شیخ محمود همی رسیدی واو را گفت : تو را چگونه در ای کابینه وزیر کردندی . وزیرنگاهی کرد و همی گفت:

زنده بدم مرده شدم خنده بدم گریه شدم

دولت او آمد و من دولت يك دنده شدم

گفت که بازیچه نه ای لایق کابینه نه ای

رفتم و بازیچه شدم لایق کابینه شدم

گفت که تند رو نه ای روکه ازاین قوم نه ای

رفتم و افراطی شدم سلسله بندنده شدم

گفت که تو شیخ و سری معتدلی ، پیشوری

شیخ نیم پیش نیم امر تورا بنده شدم

گفت که در دولت نو راه نرو رنجه مشو

زانکه منم همچو شما گوش به فرمانده شدم

گفت تو را حرف کهن از بر ما نقل مکن

گفتم آری نکنم ساکت و باشنده شدم

چشمه خورشید تویی سایه گه بید منم

چون که زدی بر سر من پست و گدازنده شدم

صورت زشت یافت دلم واشد و بشگافت دلم

لایق کابینه شدم كفتر پر كنده شدم

در هنگام احتضار، دوستانش؛ چاوز، خوزه مورالس و دیگر چپ ها بر بالینش آمدند. گفتند: یا شیخ ما را نصیحتی بفرما!

گفت ای برادران چپ با غنی و اغنیا دشمن باشید اما با غنی سازی نه!

وصیت کرد که اورا در جایی بین عمارت یو سی اف اصفهان و آب سنگین اراک دفن نمودند. بر سنگ تربت او نوشته آمده است:

میون اين دو دلبر دو دل موندم کدوم ور

مزار او زیارتگه مشتاقان اتم و عدالت است رحمه الله علیه!

ازاو رسالاتی چند هم بر جای مانده است از جمله "رساله در ترافیکیا " رساله " نحن نستطیع"

"چگونه به جای آب و دوغ و دوشاب؛ بر سر سفره، نفت بنوشیم.

ايضاً، در شاهكار بي نظيرش "خلستان ِ بعدي" حكاياتي بديع با معاني منيع درج است. از آن جمله اين قصّه كه صاحب دلان گفته اند نقد حال خود اوست :

یاد دارم ناخوش آوازی ، کاندیدای ریاست جمهوری شده بود و بانگ به تبلیغ همی برداشت . صاحب دلی بر او بگذشت ، گفت : تو را شمار رأی چند است ؟ گفت : اگر به سیاق عدالت و رأی عقلایی پیش رود . هیچ !

گفت : پس این همه زحمت از چه روی به خودهمی دهی ؟ گفت : از بهر تکلیف دهم . گفت : از بهر تکلیف مده !

ای که تعداد رای تو هیچ است

قدری اهسته تر، سر پیچ است

صا حب دل این نکته بدید و به رفت و در گذر زمان نا خوش آواز را بر مسند بزرگان دید و با خود به زمزمه همی گفت :

تکیه بر جای بزرگان بتوان زد به خلاف

مگر از جانب بالا بروی ، از سر لاف

(۵)

فتوکاتورهای داغ روز

(ارزشی - ارزشی - چرخشی - ورزشی)

بابا عجب چش سفیدیه این عطریانفر!

عوض این که به خیانتاش اعتراف کنه

بازم دوتا انگشتشو نشون می ده! اعدام دیگه حقّشه!

در حاشیه عزل تعدادی از وزرا توسط رئیس جمهور و لازم شدن کسب مجدد رأی اعتماد برای کل کابینه







واسه دیدن بقیّه ش بفرما اون پشت مُشتا!

حالا چرا ترش می کنی، جیگر؟!

من ظورم اینه رو ادامه ی مطلب کلیک رنجه کن!...

اگر بار گران بوديم ، رفتيم به يه جاي با حال تر!

nazokbin — Mon, 25 Feb 2008 19:48:18 GMT

سلام جیگر طلاهای مولانا!...

الهی فداتون بشم ... این وبلاگ خبیث جهت رعایت حال چشای خوشگل شما نازدونه ها و فرار از دست از ما بهترون به نشونی زیر اسباب کشی کرد. منتظرتونم.

آدرس زير رو يه فشار مختصر بدين اومدين تو بغل مولاناي خوشگلتون!

مخفیگاه فوق اضطراری مولانا و مولاکم بدپیله!!!

http://superbadpileh3006.blogfa.com

تمثال روتوش شده ي حضرت مولانا و مولاكم شيخ كشك الدين بدپيله ی بخارایی دامت كشكياته!!!

والنتاین برفكي + تعطیلات زورکی × انتخابات راستکی : عکس های مفتکی = افاضات کشککی!!!

nazokbin — Sun, 10 Feb 2008 10:22:18 GMT

الهی بدپیله پیشمرگتون بشه! بعضیاتون گفتین: "رنگ سبز پس زمینه ی این وبلاگ خوب نیس و چشای خوشگلمونو رو اذیت می کنه" اگه واقعا این جوریه عین مطالب این دفه رو می تونین توی آدرس زیر ببینین! نترسین! فقط کافیه یه کم با سر انگشت مبارکتون آدرسه رو فشار بدین!... آااا سه سوت میفتین تو بغل خود خود خودم!... جیگرتون زو بخورم ناز نازیای مولانا بدپیله!!!

نرسیده به رو به رو بغل اون ور تر ـ مخفیگاه فوق اضطراری مولاکم بدپیله!

۱) والنتاین برفكي!...

(والنتاين به روايت بدپیله!)

تذكر اكيد و شديد: هرگونه برداشتي از شعر بي غرض و مرض زير بستگي تنگاتنگ(!) به ادب و متانت و شخصيت خوانندگان محترم دارد؛ حتي شما دوست عزيز!...

بي قر و فر!...

چند شب هست که هی می کنمت .....

دلبرِ خوشگلِ طنّاز، خطاب!

تو به من خوب ندادی هيهااات! .....

با کلامی ز سرِ لطف، جواب!

قصد دارم به غضب پاره کنم .....

عكس قزپيت تیریپِ خفنَت!

یک فشاری به تو آرم که دگر .....

روی از خانه یِ من پیشِ ننه ت!

می مکی از سر شب تا به سحر .....

شصت و سبّابه یِ خود را بسيار!

سخت مالی و فشارش بدهی .....

تا شود تخت دماغت، یک بار!

گفتم اين قدر مده با قر و فر .....

عکس منحوس سر بي مويت!

ورنه والله که در می آرم .....

پـدري از پــدر پــر رويــت!

************

۲) تعطيلات زوركي!...

پاک تعطیل!

شده این جا و اون جا، پاک تعطیل!

ز پایین تا به بالا، پاک تعطیل!

چه برف سفت و خشک و چسبناكی

كه كرده كارها را پاك تعطيل!

كجا برفه؟ شبیه خاكه سنگه!

شده برکت ز برفا پاك تعطيل؟!

دماغـت ناودون ، لپّت كبوده

جمالِ عالم آرا، پاک تعطیل!

به لطف و همّتِ برنامه ریزا

تمومِ کار و بارا، پاک تعطیل!

نه تنها زندگی، با حکمِ ایشون

شده مرگِ مفاجا پاک تعطیل!

من از سیما شنیدم، فاش می گفت:

"از امشب، ضدّ ِ حالا، پاک تعطیل!

برین ای بچّه ها، راحت بخوابین

کتاب و درس و دعوا، پاک تعطیل!

همین حالا، خبر آمد ز فرهنگ

که دیگه امتحانا، پاک تعطیل!

بخندین؛ تا بشه از خنده هاتون

غمِ مامان و بابا، پاک تعطیل!"

ولی یک مادری می گفت: "الهی،

بشن فرهنگ و سیما پاک تعطیل!

که گشته کارِ کلّ ِ والدینا(!)

از این مویِ دماغا، پاک تعطیل!"

انرژی هسته ای داری؛ غمی نیس

که باشه گاز شهرا، پاک تعطیل!

جهنم، گاز قطع و وضع خیطه!

به امر حق تعالا: "پاک تعطیل!"

بیخی!... از عهد کورش تا به حالا

شده این مُلکِ دارا، پاک تعطیل!

مخِ عالی جنابان هم که بوده

بدون سوز و سرما، پاک تعطیل!

بزن بر طبلِ بی عاری که دیگه

شده دنیا و عقبا، پاک تعطیل!

وگرنه با یه حکمِ تازه می شه

نه بدپیله، بلاگفا پاک تعطیل!

***********

۳) انتخابات راستكي!...

كشمكش مدل ۱۳۸۶!...

دوبـاره انتخــابـاتی علـم شد!

دلِ دشمن پـر از درد و ورم شد!

در این سالی که میهن بی تپش بود،

تمامِ جیب ها جايِ شپش بود

)شپش هايِ شلنگ اندازِ پُر رو

معلّق ها زدند این سو و آن سو

همه، قبراق و مست و شاد و شنگول

به يُمنِ جيب هايِ سخت بي پول

سه قاپ انداز گشته تويِ هر جيب

همه ويراژ دِه:« بيب بيب بيبيب بيب!»)

بحمدالله، سالی پر جهش شد

میانِ مفتخورها کشمکش شد!

به خود گویم: «عجب وضع و بساطی است!

چرا احوال ما این جور قاطی است؟!

چرا این مملکت صاحب ندارد؟!

که گَرد از گُرده یِ خائن برآرد؟!

درِ دیزی، چرا همواره باز است؟!

زبانِ گربه ها این سان دراز است؟!

چرا دكّانِ وعده، باز وا شد؟!

بسي فيلِ خفن، هرجا هوا شد؟!

"اصولی" باز این سو می کِشَدمان

ز عشق خود، اصولی می کُشَدمان!

چو اصل مهرورزي، برملا کرد

هزاران درد از ملّت دوا کرد!

عدالت محوري، رأس امور است

كسي كان را نبيند، سخت كور است!

فساد و جهل گردد ریشه کن باز

تورّم می کند زین مُلک پرواز!

سخن از "هسته"و از "دسته" گوید

گهی واضح، گهی سربسته گوید!

در آن سو، "جبهه ی دوم" سرِ پاست

ز اصلاحات و قانون بس سخن هاست!

همـان لبخندهـایِ بی بهانه

به قصد گفتمــانی عاشقانه!

دوباره حافظ و آن شور و حالش،

به اعجاز کلامِ بی مثالش،

شـــود منجیّ دلســـوزانِ ملّت

ز "آزادی" بود هر روز صحبت

خلاصه، هر یکی سازی زند نیک

سر و گوشَت شود زین ساز، تحریک!

برقصـــاند تو را از بام تا شـــام

به آهنگ دیریم دام دام دارام دام!

دگر خوش بخت گشتی؛ جای شادی است!

ولیکن از سرت، این ها زیادی است!

چو ما را نخبگان در رأس كارند

از این اعجازها بسيار دارند!

حراجِ نخبگان این جاست، ياران!

گلستان گشته سر تا پايِ ايران!

همه آرند نان و شغل و مسكن

شود چشمانِ تو، زين وعده روشن

بـرايِ روزگـــاری مــاه، عــــالي،

كِشی هِي نقشه هايِ خشك و خالي!

بَبَه بَه بَه! بَبَه بَه بَه! بَبَه بَه!

چَچَه چَه چَه! چَچَه چَه چَه! چچه چه! ...»

در این حال و هوا، ناگاه از غيب

خطاب آید: «اوهوی! زين سان مكن عيب!

تو ای بدپیله یِ بدپوزِ مزدور

که هستی وصله یِ بسیار ناجور،

تو که خود از ازل، تعطیــــل بودی

سـزاوارِ کلنگ و بیــــل بودی،

تو که حالت هماره خیطّ و پیط است

چرا گویی که وطن را وضع، خیط است؟!

کجا در ملک ما قحط الرّجال است

که هرچیزیش در حد کمال است؟!

دگر خوشتر از این، میرزا قَشَََم شَم؟!

بفرما مرگ و قبرستان؛ فدات شم!

اگر داري تو عقل و دانش و هوش

بخر يك قبرِ زيبا، زود بپر توش!

مگو امسال میهن بی تپش بود

تمامِ جیب ها، جایِ شپش بود

بگو: «شكر خدا، كز لطفِ دولت

ميانِ آن شپش ها كشمكش بود!»

*************

۴) عكس هاي مفتكي!...

عکس های شرح در متن و شرح در افتاده از متن!

(توجه: وجود هرگونه شباهت احتمالی میان عکس های زیر با اشخاص حقیقی يا حقوقی به کلی تصادفی است!)

گـر بود عکس هـایتـــان مردود

بنده مسئول آن نخواهـــــم بود!

هم ز نامردی است اگر ســــازيد

راه وبلاگ بنـده را مســــــــــدود

راستی تصویر زیر آنونسه! واسه دیدن ادامه ی فیلم دکمه ی "ادامه ي مطلب" رو همين جا يا زیر همشهری با حال ناناز خوشگل خوش تیپم جناب مستطاب "دکتر خالیباف" همچین یه خورده فشار بدین!

تا زنده ايــم، چسبنده ايــم!!! ( آسمون ریسمون 2 )

nazokbin — Wed, 02 Jan 2008 17:18:18 GMT

سلام نازدونه هاي مولانا بدپيله! می بینم که غیبت کبرای ما بهتون ساخته و همگی شکر خدا حسابی تپل و مپل شدین! شایدم این چاق و چلگی مفرط در اثر ته بندی های شب چله باشه!

چون تيرِ قضا بلا به شام چلّه

ناگاه رها شده ز كام چلّه،

گشتيد تِلِپ، ز بوقِ سگ تا به سحر

از قحط درآمديد چاق و چلّه!

آره؟! خب پس من چکاره بیدم؟! بگذریم! تا باشه از این خبرا باشه! فقط بدونین که تنهاخوري هيييّه!!! "اين روا باشد كه من در بندِ سخت / گه شما بر سبزه، گاهي بر درخت؟!"

و اما آسمون ریسمون این دفه:

اي قاتل ِ بي نظير ِ "بانو بوتو"!

با زن شده اي طرف؟! بنازم روتو!

خواهي كه خدا از گنهت درگذرد؟!

درياب در اين ديار، مُشتي شوتو!

شرح در متن!

آسمان و ریسمان ( چرخ گردون + پسرخاله + یره گه +

nazokbin — Thu, 12 Jul 2007 17:49:18 GMT

از همه ي دوستان نازنين و مه جبين، عذرخواهم، كه به دليل سفر و ماموريت هاي شغلي، دير به دير خدمت مي رسم يا نظريات ارزشمندشان را با تاخير جواب مي دهم؛ به زودي، قضاي همه ي اين قصور و تقصيرها را به جا خواهم آورد! بیت:

آن ذلیل مرده كه صد قابلمه دل همره اوست

هركجــا هست، خدايــــا، بپزش تـا بخـوریــم!

و اما بعد:

چرخ گردون!

"اگـر دستـم رسد بر چـ‌ــرخ گـردون" سوارش می شـوم می رم به تهـرون!

نه بنزين خواهـم و نه كارت سوختش چرا دائـــم شــوم ويلــون و سيلـون؟!

پسر خاله!

(پيشكش رضا رفيع و دوستان شکرخندی، با جريمه ي ديركرد!)

اي طنز شكر خند كه يك ساله شدي

وز سوز زبــان خويش، جزغـاله شدي!

هی گير دهي به دم كلفتـان، جيگگر!

چايـي نزده، يهـو پسر خالــه شدي؟!

يَرِه گَه!

(به لهجه ي مشهدي در راستا و پهنا و درازناي ِمبارزه ي اكيد و شديد با بد حجابي!)

َيرِه گَر مُگُم: «برو، سوسول بَزي به پا نكن!»

پر رو، وِي مِستَه مِگَه: «دلُم مِخُه نگا نكن!»

مُگُمِش: «حيفِ تويَه! بسّه ديگَه! خَنَه بمان!

خودِتَه هم رِديفِ رَپا و پانكيا نكن!»

بي حيا زُل مِزِنَه تو چشمام و بِزِم مِگَه:

«جوش بي فَيده نزن! اي جور، ما رَه سيا نكن!»

مُگُمِش: «جون دِلُم! حرفِ مو رَه به گوش بيگير!

اي جوري خودته قَطي ای اِكسي مٍکسیا نكن!»

مِگَه: «مو خوب ِمِدُنم چكار كُنُم؟! كجا بُرُم؟!

خونِتَه كيثيف نكن! داد و هوار به پا نكن!»

از خِواص در مُرُم و خيز مِزِنُم بِزِش بُگُم!

دستُمَه مي گيرَه مِگَه: «خودتُه اسیرْ بلا نكن!»

مُگُمِش: «جونِ ننه ت، ريخت و قيافَتَه بيبين!

عينهو مانکنايَه! خودتَه اي جور «آرا» نكن!»

مِگَه: «اي حرفا چيَه؟! از مانکنا كم نِدِرُم!

با اي حرفا خودِتَه پيشِ ما روسيا نكن!

اَگِه مردم بِدِنَن كه تو چِقَد جِوات شدي!

همگي هوت مِكِنَن! ديگَه از اي كارا نكن!»

مُگُمِش: «يَعنِه مِگي، سوسول بَزي تِرَقيَّه؟!»

مِگَه: «اي بابا! از اي اختلاطايْ بيجا نكن!»

مگمش: «حق نِدِري بيرون بِري، بدونِ مُو

اَگِرَم مِري، برو، آستيناتَه كوتا نكن!

تُنبونِ بلند بُپوش با دامن گل مَگُلي!

بعد از اي، ديگه به پات شِلوارِ برمودا نكن!؟»

مِگَه: « واز، دِري بِرام حرفاي یامفت مِزِني

جوش نزن يَرَه! برو! سر به سرِ زَنا نكن!»

مُگُمِش: «قِرتي! الآن ميام بِزِت نِشون مُدُم

در مِرَه، مِگَه: غِلَط! گوش به چرند ما نكن!»

ماچ و موچ!

وقتی که لبم به بوسه ای قانع شد

در راه اراده ی خودش قاطع شد

قانون اساسی دلم گفت: "ببوس"

شورای نگهبان لبت مانع شد!

تا این که لبت روی لبم می آید

یک بوسه فقط همیشه کم می آید

سرخ است به اندازه ی کافی لب هات

به به! چه لبانمان به هم می آید!

ای پیش تن ناز تو شرمنده هلو!

وی مثل هلوی باغ ما باب گلو!

آن لحظه که زیر دوش هستی ریزد

آب از دو طرف چو آبشار دوقلو!

آن روز که بدپیله به دنیا آمد!...

nazokbin — Wed, 13 Jun 2007 17:24:18 GMT

چهاردهم ِخرداد ماه، سالروزِ تولّدِ كاملاً بي خود و نا به جايِ مولانا و مولاكم شيخ كشك الدّين بدپيله بود؛ امّا از آن جايي كه اين روز را در تقويم، به حق، عزايِ عمومي اعلام كرده اند، بر آن شديم، كه امروز، مراسمِ بعد از شبِ هفتِ تولدِ اين پير كفتار را، در حضورِ مَلِكُ الموت، با يادآوري خاطره اي جانگداز از مناظره ي آن دو برگزار كنيم!

آن روز، كـه «بدپيـــله» به دنيـــا آمد

از «پيـكِ اجـل»، پيـــــامِ كوتا(!) آمد

كاي اهلِ جهان، خدا خودش رحم كند!

آن كس كه گرفته حـــالِ ما را، آمد!!!

ولي حضرتِ مولانا، در كمالِ بي غيرتي، بدونِ اين كه حتي ككشان هم بگزد، در پاسخ به ايشان دو رباعيِ زير را مرقوم و ارسال فرمودند:

لبخنــــد زديم و آسمـــان گابي(گاوي!) شد

وان «پيكِ اجــل»، اسيــــرِ بي خوابي شد!

واندر پيِ ایــن دلبـــــــرِ بدپيــــله يِ نــاز

مشغـــــــــول به كارِ آسفالت سابي(!) شد!

گفتي كه«به هم نمي رسيم!» اي بتِ مست؟!

«من معتقـــدم كـه اندر آن ســـرّي هست»:

گـر زان كــــه به من، كادويِ توپّـــي بدهي

از لعلِ لبت، نمي كنـــم هي دست دست!

و حالا چند عشقولانه ي نامعمول از حضرتِ ايشان هم زمان با بزم رباعی استاد نازنین بوالفضول الشعرا:

گشتم همه جايِ "نانت" و "نيس" و "پاريس"

ديدم كه كسي، چون تو به طنّازي نيس!

از بس كه به پاي عشقِ تو اِستادم

امروز، گرفته ام ز دستت واريس!

از هرمتلك، كه من ز تو مي شنوم

سرمست و خراب و شاد و سرزنده شوم

نه عقده اي ام، نه خواستارِ لطفت

دنبال قلنبه هاي نغزت بدَوَم!

"یانگوم" که نشد نگار سیمین بر من!
از بختِ بدم، "جانگو" شده دلبر من!
سوراخِِ ِ دعایِ خویش را گم کردم
بنگر که چه زیدی آمده در برِ من!

با هر كلكي كه هست ممكن، اي دوست!

خواهم كه ز كلّه ات بدرّانم پوست!

اس ام اس و آفِ من ز بي كاري نيست

آزردنِ دوستان، به چشمم نيكوست!

شب تا به سحر، ديده ي من بيدار است

بي خوابيِ من، ز خوابِ آن دلدار است

شب خوش به تو نور ديدگانم، تا صبح!

كاين دكترِ مست، دائم البيمار است!

اي كاش، كه اهلِ دل ربايي بودي!

در محفلِ تو قهوه و چايي بودي!

يا از پسِ صدهزار سال، از سرِ لطف

يك لحظه در آغوشِ تو جايي بودي!

گفتي كه: « Ok»؟! واي چه حالي دادي!

بي چون و چرا به دامِ من افتادي!

خود گفته بدي به چهره ات داري جوش

محتاجِ رُتوش و بوسه ي اُستادي!

هرچند كه بر چهره، كَك و مَك داري

اندامِ سپيد، مثلِ لك لك داري!

در« بندرِ مارسيِ» تنت، اي طنّاز!

چون بنده، هزار غاز و اردك داري!

چون اخم كند، خنده ي من گم گردد

وين حالِ بَدَم، عبرتِ مردم گردد

تا از زنِ چارُمَم، سخن مي گويم

خود، مايه يِ قهر و نازِ خانم گردد!

اي دلبرِ بي بتّه، كمي حرف بزن!

بر عاشقِ بدپيله ي خود، برف بزن!

گر دسترسي به لنگه كفشت نبود

خب، بر سرِ بنده، يك دوتا ظرف بزن!

من عاشقِ بدجنس و پدرسوخته ام!

بدپيلگي از چشمِ تو آموخته ام!

وز ناز و قر و قميش و قهرت، اي دوست!

صد گنج ز عاشق كُشي، اندوخته ام!

تو كه نوشُم نيي، نيشُم چرايي؟!

شُوا تا بوقِ سگ، پيشُم چرايي؟!

تو كه حالي ندادي بر منِ زار

چنين چسبيده بر ريشُم چرايي؟!

دو دندونت بود سيخِ كبابُم!

دو چَشمِ لوچِ تو، ليوانِ آبُم!

نه مي ميري، كه مو آسوده گردُم

نه ساكت مي شوي، يك ذم بخوابم!

چو جيبِ مو ز بي پولي، كپك زد

زنُم آمد مو رَه محكم كتك زد!

ز لنگه كفش پرمهرش، عزيزون!

دوباره، كلّه ي پوكُم ترك زد!

آخييييش!... راحت شدم!...

آقا جون! ما هنوز حالا حالاها هستیم!!!

nazokbin — Wed, 30 May 2007 19:33:18 GMT

و اما اس...تیز...آه ؟!!

هس ... تیم!!!

اگر بارِ گران بوديم، «هستيم!»

وگر نامهربان بوديم، «هستيم!»

سريشِ ريشِ خلق الله گشتيم

از اوّل هم، چنان بوديم؛ «هستيم!»

شريكِ دوستان؛ و بهرِ ملّت

رفيقِ كاروان بوديم؛ «هستيم!»

برايِ رفتگانِ اين جناحي

مسيحايِ زمان بوديم! «هستيم!»

وطن، جزغاله شد از داغ خدمت!

كه ما آتش به جان بوديم؛ « هستيم!»

نه استيضاح ما را كلّه پا كرد!

كه خود آگه از آن بوديم: «هستيم!»

به جنگ زرگري مشغول اما

به دل ها، همرهان بوديم؛ « هستيم!»

جِوااااات!

پس از انتشار غزل اشتراکی نیمه مرحوم بدپیله ی تهرانی و مرحوم حافظ شیرازی تحت عنوان نوبهار است در آن کوش که خوشگل باشی! (ویژه نامه ی نوروزی!) شعر زیر محض رو کم کنی حضرات - به قول بوالفضول الشعرا - به شستمتان رسید یا بهتر بگویم - با توجه به شعر بالایی - به دادمان رسید!

گفته بودي، اِندِ كلاس، تو شهر ما تو هستي!

يواش برو! با هم بِرِم، نيفتي دَستي دَستي!

خيال نكن رنگ موهات، به روز و با كلاسَه

موهايِ ما، بِنَفش، مثِ كُخِ زيرِ پلاسَه!

تو چِشمِ مو نگا بُكُن، تا لنزُِمَه بيبيني!

عينك دودي، قِديميَه، كجا رَه تو ميبيني؟!

موهاي مو، جِلا دِرَه يا دُمب اسبِ جولون؟!

كِلاس ايَه، تو كِلاسا، زمستون و تابستون!

كِش به موهام نِمِِگذَرُم، ليزَه موهام! خوشگلَه!

نِه فِك كني پول نِدِرُم، كِش خِريدن مشكلَه!

«همراهِ» تو، خِشَنگ تره يا «پيجرِ» نازِ مو؟!

كفشايِ تو چراغ دِرَه يا «واكمنِ» جازِ مو؟!

اي به كنار! خواستَه بودي گومشُدَه پيدا بشَه!

گومشُدَه پيدا شدَه جونُم! چي مي گي؟ ها، مِشَه!

اي كه ميبيني از همَه سرتَرَه، باسِواتَه

گومشُدَه تان، عزيزتان، همسَيَه تان، جِواتَه!

عشقولانه ی ریاضی دانانه! *

«منفيّ و بي نهايت جانا، بُوَد وفايت!

مثبت و بي نهايت يارا، بُوَد بهايت!»

تقسيمِ مهرورزي، با ديگران، روا نيست

كي ضرب مي كني باز در قلب ما عنايت؟!

با جمعِ دوستداران، منهاي من نشستي

ما را اضافه فرما برجمع دوست هايت!

«ايكس است خنده ي تو، ايگرگ بُوَد نگاهت

در حلّ ِ این دو مجهول، ما را نما هدايت!»

طولم چو عرض گرديد از درد و رنجِ دوري

قطرم شده چو مركز، از این همه جفايت!

در مستطيلِ وصلت، يك دم مرا بگنجان

یا محيطِ لطفت، ما را نما فنایت!

«لطفِ تو چون پرانتز، اندر وسط، رقيبان

تا در وسط درآيم، افتادم از قفايت!»

«جور است در تو مضروب، مضروب در جفايي

فاكتور بگيرم از تو، زان ها كنم جدايت!»

در راديکال عشقت، مجذور هجر گشتم

با الگوريتمِ غم ها، مي ميرم از برايت!

ما از شعاعِ لطفت، بي بهره ايم، افسوس!

مجموعه يِ تهي شد، سهمِ من از صفايت!

مهر تو با حريفان، گویا، توانِ (اِن) بود

امّا توانِ ما را جانا بود نهايت!

بدپيله با «رياضي»، از جور او مزن دم

زيرا اثر ندارد در يار بي وفايت!

----------------------------------

۱) ابیات داخل گیومه از شادروان «پروفسور محسن هشترودی» است که در این جا به جهت یادکردی از آن عزیز به عمد تضمین شد. روانش شاد و با مریخیان محشور باد!

نوبهار است در آن کوش که خوشگل باشی!!!

nazokbin — Mon, 26 Mar 2007 09:13:18 GMT

ماچیــــــــــــــــه!!!

ماتم به برگزیـدن یک جـــــا برای ماچ! تا هست جمله پیکر آن یار جای ماچ!

هرچنـد بی صـداش بود خوب تر ولی کمتر ز اصل ماچ نباشد صـدای ماچ!

سال خوک آمد خدایا رحم کن!

مدتی وبلاگ ما تعطیل شد!

جان ما فارغ ز قال و قیل شد!

در نبود پیلـه های سفت ما

وضع دنیا سخت هردمبیل شد!

موش اندر غیبت ما شیر گشت

پشه ی فرصت طلب چون پیل شد!

هر پیاده جای شاهی را گرفت!

لاجرم هابیل هم قابیل شد!

رفت شهرام جون و فوری بازگشت!

کاسه ای کوچک چنان پاتیل شد!

مهر ورزی و عدالت محوری

جور دیگر خلق را تاویل شد!

بس شکم های گرسنه سیر گشت

سهم رندان خوردن آجیل(!) شد!

قلبمان یک چند از کار اوفتاد!

مرغکی در چنگ عزرائیل شد!

در کف هر دکتر این قلب نزار

بس مشبک جفت یک غربیل شد!

هر یکی چیزی در آنجا جا گذاشت

فلبمان در دستشان زنبیل شد:

قیچی و چاقو و تیغ و چسب و باند

همره آن ها کلنگ و بیل شد!

دست هم زان پس شکسته دردمند

مدتی بر گردنم تحمیل شد!

وعده می دادم که آیم زود زود

ننگ بدقولی مرا تکمیل شد!

هریکی از دوستان نازنین

خواستار سرعت و تعجیل شد!

لیک فیض خواندن وبلاگ ها

جان فزا چون تنگه ی منجیل شد!

زین میانه از جناب بوالفضول

هر نفس چون صور اسرافیل شد!

زنده گشتیم و به میدان آمدیم

سال ما هم این چنین تحویل شد!

این همه گفتیم شد یک از هزار

شرح آن غیبت پر از تفصیل شد!

حال ماییم و همان بدپیلگی

وین همه از لطفتان تحصیل شد!

سال خوک آمد خدایا رحم کن

زان که نحسی اش به سگ تفضیل شد!

قلعه ی جرج ارول است این خاک پاک!

ماجرای خوک و سگ تحلیل شد!

«نوبهار است و در آن کوش و خوش دل باشی

کـه بسـی گـل بدمـد بـاز و تو در گـل باشی» (حافظ)

نوبهار است در آن کوش که خوشگل باشی!

چون نسیم سحری لای گلا ول باشی!

دلبران جمله پلاسند به کوه و در و دشت

«حیف باشد که ز کار همه غافل باشی!»

در و دیوار همه چشم به راه اما تو

سر و ته بسته چو یک بقچه به منزل باشی!

اگر از پستوی خانه نخزی سوی چمن

نه فقط من همه گویند خل و چل باشی!

پی جزاندن عشاق چه عیبی دارد

همه جا غرق رژ و سایه و ریمل باشی؟!

آستین و سر هر پاچه چنان کوته ساز

که چو مهتاب درخشان به محافل باشی!

من که چون کشتی توفان زده ام خوش دارم

که تو آیی و مرا یکسره ساحل باشی!

بهر من چون عسل و شیر و شکر شهد و شراب

لیک بهر دگران زهر هلاهل باشی!

شده برعکس که شیرینی تو با دگری است

نزد من چون نمک و سرکه و فلفل باشی!

ترست از چیست که با ما نپری کفتر عشق؟!

تو که در جنگ و جدل آن همه پردل باشی!

من نگویم که چرا با من بدپیله بساز(!)

«که تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی!»

با رقیبان چه ریلکسی و رها می پلکی!

خوش نباشد که چنان ماست شل و ول باشی!

بر لب مدعیان مفت نهی بوسه ولی

تا به بدپیله رسد عشق تراول باشی!

نوروز بی بهار همچنان فرخنده باد!

lovegod2004 — Sun, 25 Mar 2007 07:23:18 GMT

بهار در زنجیر!...

سخنانی از سر تنهایی و دردمندی با تو و بهار!

غنچه های تکراری!

سلام! باز منم آن آشنای تکراری!

غروب و باز همان های های تکراری!

تو از غروب تو از شهر ماه می آیی

زمین سیاه و پر از درد های تکراری!

نفس بدون هوای تو برنمی آید

چقدر خسته ام از این هوای تکراری!

کسی همیشه برایت ترانه می سازد

همان غریبه ترین آشنای تکراری!

چقدر قافیه تنگ و چقدر تکراری است!

حروف قافیه تا کی "بیا"ی تکراری؟!

زمین همیشه پر از فصل های تنهایی است

بهار و باز همان غنچه های تکراری!

ببخش! از تو نوشتن برای من سخت است!

همان شروع و همان انتهای تکراری:

"سلام! باز منم آن آشنای تکراری!

غروب و باز همان های های تکراری!"

در هر نگاه مست تو ای شعر پر شراب!

صدها هزار شور بهاران نهفته است!

اینک در این همه سرمستی ای عزیز!

آورده ام برای تو عیدی

این دامنی شقایق وحشی را!

دیشب به باغ خاطره ات رفتم

آن جا بهار بود!

هرجا صفای روی تو پیدا

هرجا نهال مهر تو پابرجا!

دیشب به باغ خاطره ات رفتم

در پای هر درخت

در دست هر شکوفه

صد جلوه از بهار تو دیدم

نگار من!

از شوق هر گلی که صفابخش باغ بود

صد شعله در دل دیوانه ام شکفت!

در هرقدم

چو بر تو نگاهم فتاد باز

اشکی چو برگ سرخ شقایق

کردم ز چشم خون گرفته به دامن!

و اینک

ای ساکن سرای بنفشه به عاشقی!

آورده ام برای تو عیدی

این دامنی شقایق وحشی را

بپذیر هدیه ام!

بهار را

و باران را

خوب می شناسی

تو که آن سوی فصل ها

روییده ای!

اینک

ماییم و خشک سالی عشق!

و دستی که به دامان تو آویخته ایم!

ای دست هایت لبریز طراوت!

کمی هم برای سرزمین دل ما

باران باش!

تو در تمام خواب هایم

لبخند می زنی

انگار برای دیدن تو

فقط باید خواب ببینم!

باد عاشق گل شده بود

هر روز تمرین می کرد

که بگوید

دوستش دارد!

آن قدر تمرین کرد

که گل

پرپر شد!...

وقتی تو می روی

ما نیز می رود

تنها من می مانم

یعنی چیزی نمی ماند!...

ماه در آسمان

ماهی در آب

و من

که محبوس آه سرد زمینم!

بانوی باستانی!

بیا و

ترانه های گمشده ی مرا

با لبان شعله ورت

زمزمه کن!